به طور رسمی ، میزان بالای خودداری از رای دادن در انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا ، اجازه نمی دهد تابه لحاظ دموکراتیک ، پیروزی نیکولاس مادورو معتبرشمرده شود . اما واقعیت امر آن است که حضور عمده ی مردم در این جنگ تمام عیار اقتصادی ، نشان میدهد که آنها از سازمان های ملی و دولتی به طور وسیعی حمایت کرده اند . با وجود پایداری چاویست ها در حکومت ، مسئله ی آینده ی کشور در برابر تهاجم خارجی بسیار پر اهمیت می باشد .
![](local/cache-vignettes/L400xH300/Voltairenet-org_-_1_1_-159-88e71-440d8.jpg?1714446428)
انتخابات ریاست جمهوری ونزوئلا ، قدمی بود تا نقشه ی نابودی ٬٬ حوزه ی دریای کارائیب ٬٬ بتواند پیاده شود . این همان چیزی بود که ٬٬ ساووت کام ٬٬ انتظارش را داشت [1]
در برابر بحران موجود در ونزوئلا روایات بسیاری وجود دارد . برای کشور های غربی ، این بحران نتیجه ی عمل کرد ناموفق پرزیدنت مادورو و پافشاری عبث او از حمایت از سوسیالیزم می باشد . بر عکس برای ارتش ، که متوجه آمادگی نظامی در پاناما ، کلمبیا ، برزیل و گوئیان می باشد ، این آغاز جنگ شدیدی است که در حال حاضر تنها بخش اقتصادی آن مشهود است ، جنگی که فرمانده ی آن ایالات متحده می باشد .
در حال حاضر محصول ناخالص داخلی به میزان سالیانه ۱۵٪ کاهش داشته ، و تورم از ابتدای سال به میزان ۱۸۰۰۰٪ رشد بوده است . چنانچه دولت مادورو بتواند مایحتاج و تغذیه ی مردم را فراهم آورد ، طوری که کسی از گرسنگی جان خود را از دست ندهد ، این تنها دوران کوتاهی خواهد بود پیش از فرود به جهنم .
بدون هیچ دلیل موجهی ، ۱۴ کشور عضو گروه لیما ، پیش از شمارش آرا ، این انتخابات را به رسمیت نشمردند [2] . همانگونه که در سال ۲۰۱۴ در سوریه اتفاق افتاد ، یکی از طرفین به طور خود خواسته با تعرض به کنوانسیون وین ، از برگزاری انتخابات در کنسولگری ونزوئلا جلوگیری کرده بود . این بار کانادا ( یکی از اعضای لیما ) و فرانسه و آلمان ( بی آنکه عضو لیما باشند ) از انتخابات ریاست جمهوری در کنسولگری ونزوئلا جلوگیری نمودند . [3]
به مانند سوریه ، مخالفین با گرایش آمریکایی ، خواستار تحریم انتخابات شدند . از آن بدتر ، از کلیه ی شبکه های حمل و نقل شهری خواستند تا با اعتصاب ، نگذارند رای دهندگان روستایی و حاشیه ی شهری بتوانند خود را به صندوق های رای برسانند .
به خاطر تمام این موانع ، حضور مردم برای رای دادن می توانست بسیار بالا باشد .با وجود محرومیت ها ، یک و نیم میلیون تن از ساکنین ونزوئلا، کشور را ترک کرده بودند و فرصت ثبت نام در سفارتخانه های کشور خود را در خارج نداشتند .
با این وجود ۴۶٪ از بیست میلیون رای دهنده توانستند خود را به صندوق های رای گیری برسانند . و ۶۷٪ آنها به نیکولاس مادورو ، کاندیدای چاوویست رای دادند .
نتیجه ی مطالعات انتخابات ، نشان می دهد که تعداد مشارکت کنندگان به خصوص از طبقه ی فقیر اجتماع بسیار بالا بوده است .
همین مطالعات نشان می دهد که تنها انتخاب کنندگان بالای ۴۰ سال در این انتخابات شرکت داشتند و اکثر جوانان نیز غایب بودند . این نشان می داد که آنها یا از مسائل سیاسی کناره گیری کرد ه اند و یا با تشویق گروه های اپوزیسیون مدافع ایالات متحده، ، در انتخابات شرکت نکردند . اما تمام کسانی که ونزوئلای قبل از انقلاب را می شناختند ، رای دادند .
آنها به هر قیمتی خود را به پای صندوق های رای رساندند ، تا از نیکولاس مادورو حمایت کنند ، با وجود آنکه اقتصاد کشور به طور کلی ورشکسته است . اقشار بسیار پایین که حقوق ماهیانه ی آنها اجازه نمی داد تا بیش از یک کیلو گوشت در ماه تهیه کنند ، بیشتر از همه رای دادند . و این علیرغم امیدهای عبث ایالات متحده بود که تصور می کرد مردمان ونزوئلا دولت مادورو را مسئول تمام فجایع اقتصادی کشور قلمداد می کنند . در حالی که آنها همچنان مبارزه ی هوگو چاووز را برای رهایی کشورشان از چنگال امپریالیزم آمریکا دنبال می کنند .
حدود ۱۸ سال بعد از انقلاب بولیواری ، حس ملی گرایی مردم بیشتر شده است . و نمی گذارد تا هر گونه تهاجم نظامی به این کشور صورت بگیرد .
با این وجود ، هانری فالکون ، تنها رقیب جدی مادورو ( حاکم سابق منطقه ی لارا ) در روز نخست انتخابات اعلام کرده بود که انتخابات تقلبی است ، و هرگز در آن پیروز نخواهد شد ، و از این رو ارزش رای دادن ندارد ، در حالی که نزدیک به دو میلیون نفر به او رای دادند .این عمل نشان داد که مردم در حمایت از کشور خود ، خواستار اتحاد تمام حاکمین سیاسی برای مقابله با تهاجم خارجی می باشد .
نزدیک به یک میلیون نفر با نامیدی به کشیش اوانجلیک ٬٬ ژاویر برتوچی ٬٬ رای دادند ، او شرط رهایی کشور را در توبه ی عمومی و مداخله ی الهی دانست .
پیش از شمردن آرای ، واشنگتن اعلام کرده بود که با ٬٬حکم ریاست جمهوری ، برخی از عملیات فوق العاده نسبت به ونزوئلا را متوقف می کند ٬٬ [4] و گروه ج ۷ ، اعلامیه ای در رد فرایند رای گیری آماده ساخته بودند [5].
اما در برابر نتیجه ی انتخابات ، سکوتی مطلق برقرار شد . درارتباط با طرح نابود سازی دولت ها و جوامع منطقه ی کارائیب به دست آمریکا ،چه آینده ای در نظر گرفته شده ؟ آیا حمله ی نظامی به ونزوئلا به صورتی که در سوریه اتفاق افتاد ، با مقاومت شدید مردم مواجه می شود ؟ خلاصه آنکه آیا باید ایالات متحده مردم را فقیرتر و پراکنده تر سازد تا در موقعی حمله موفق باشد ؟
علاوه بر این ، بر عکس کلیه ی آداب سیاسی ، روسیه به کلیه ی اعلامیه های گروه لیما عکس العمل نشان داد و اضافه کرد که آن دخالت در امورداخلی کشورها می باشد [6]. این موضوع نشان می دهد که مسکو کاملاََ هوشیار است . آیا اینبار در برابر حمله ی نظامی ناتو ، روسیه وارد عمل خواهد شد ؟
از اینکه ساووت کام بتواند تصمیم نهایی خود را بگیرد ، هنوز بسیار زود است . در این فرصت ، پنتاگون باید بتواند بر جوانان ونزوئلا تاثیر بگذارد : همانطور که آنها پای صندوق های رای حاضر نشدند . همچنین می تواند بر دولت های منطقه ی دریای کارائیب فشار بیاورد ، به خصوص بر نیکاراگوئا .
[1] « Plan to overthrow the Venezuelan Dictatorship – “Masterstroke” », Admiral Kurt W. Tidd, Voltaire Network, February 23, 2018. « Le "Coup de Maître" des États-Unis contre le Venezuela », par Stella Calloni, Traduction Maria Poumier, Réseau Voltaire, 11 mai 2018.
[2] “Declaration on Venezuela on the sidelines of the Summit of the Americas”, Voltaire Network, 14 April 2018.
[3] “ کشور کانادا به اهالی ونزوئلا که در آن کشور زندگی می کنند اجازه نمی دهد تا در انتخابات ریاست جمهوری کشورشان شرکت کنند”, ترجمه Sylvia Bejanian, شبکه ولتر, 22 مه 2018, www.voltairenet.org/article201208.html
[4] “Executive Order Prohibiting Certain Additional Transactions with Respect to Venezuela”, by Donald Trump, Voltaire Network, 21 May 2018.
[5] « Déclaration des dirigeants du G7 concernant le Venezuela », Réseau Voltaire, 23 mai 2018.
[6] “Comment by the Russian Foreign Ministry on developments in Venezuela”, Voltaire Network, 16 May 2018.