Η Πολωνία και η Ουκρανία έχουν μια πολύπλοκη ιστορία σφαγών και από τις δύο πλευρές. Ωστόσο, για οκτώ χρόνια, έχουν ενωθεί ενάντια στη Ρωσία. Αφού εξέταζε το ενδεχόμενο προσάρτησης ρωσικού εδάφους εάν η Μόσχα χάσει τον πόλεμο, η Βαρσοβία θα έβλεπε καλά τον εαυτό της να προσαρτήσει ουκρανικό έδαφος εάν χάσει το Κίεβο. Ο πρόεδρος Andrzej Duda φέρεται να έχει λάβει εγγυήσεις από τον ομόλογό του Volodymyr Zelensky: σε ευγνωμοσύνη για τη στρατιωτική του βοήθεια κατά των Ρώσων, η χώρα του θα μπορούσε να προσαρτήσει τη Γαλικία.
![](local/cache-vignettes/L400xH300/217206-1-3-f3aa4.jpg?1714467141)
Το παρόν άρθρο είναι συνέχεια των:
– 1. « Η Ρωσία θέλει να αναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να σεβαστούν τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών », 4 Ιανουαρίου 2022.
– 2. « Η Ουάσιγκτον συνεχίζει το σχέδιο της RAND Corporation στο Καζακστάν και μετά στην Υπερδνειστερία », 11 Ιανουάριο 2022.
– 3. « Η Ουάσιγκτον αρνείται να ακούσει τη Ρωσία και τη Κίνα », 18 Ιανουαρίου 2022.
– 4. “Ουάσιγκτον και Λονδίνο πάσχουν από κώφωση”, 2 Φεβρουαρίου 2022.
– 5. “Η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο προσπαθούν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στην Ευρώπη”, 8 Φεβρουαρίου, 2022.
– 6. “Δύο ερμηνείες για την ουκρανική υπόθεση”, 15 Φεβρουαρίου 2022.
– 7. «Ήχησαν οι σάλπιγγες της κόλασης στην Ουάσιγκτον, ενώ οι σύμμαχοί της αποσύρονται», 22 Φεβρουαρίου 2022.
– 8. «Η Ρωσία κηρύσσει τον πόλεμο στους Στραουσιανούς», 1 Μαρτίου 2022.
– 9. «Μια συμμορία τοξικομανών και νεοναζί», 5 Μαρτίου 2022.
– 10. “Το Ισραήλ άναυδο με τους Ουκρανούς νεοναζί”, 8 mars 2022.
– 11. "Ουκρανία: Η Μεγάλη χειραγώγηση, 22 Μαρτίου 2022.
– 12. «Η Νέα Παγκόσμια Τάξη που ετοιμάζεται με πρόσχημα τον πόλεμο στην Ουκρανία», 31 Μαρτίου 2022.
– 13. «Η πολεμική προπαγάνδα αλλάζει μορφή», 5 Απριλίου 2022.
– 14. «Η συμμαχία της MI6, της CIA και των μπαντεριστών», 12 Απριλίου 2022.
– 15. «Το τέλος της δυτικής κυριαρχίας», 19 Απριλίου 2022.
– 16. «Ουκρανία: Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος συνεχίζεται», 26 Απριλίου 2022.
– 17. «Η Ουάσιγκτον ελπίζει να αποκαταστήσει την υπερδύναμή της χάρη στον πόλεμο στην Ουκρανία», 3 Μαΐου 2022.
– 18. «Ο Καναδάς και οι Μπαντεριστές», 10 Μαΐου 2022.
– 19. «Ένας νέος πόλεμος προετοιμάζεται μετά την ήττα του ΝΑΤΟ ενάντια στη Ρωσία», 24 Μαΐου 2022.
– 20. «Ουκρανικό μυστικό Στρατιωτικά Προγράμματα», 31 Μαΐου 2022.
– 21. «Ουκρανία: παρανοήσεις, παρεξηγήσεις και ελλείψεις κατανόησης», 7 Ιουνίου 2022.
![](local/cache-vignettes/L400xH301/217206-2-3-58c20.jpg?1714467141)
Από την οροσειρά των Καρπαθίων μέχρι τα Ουράλια, δεν υπάρχουν βουνά. Κατά συνέπεια, η Ανατολική Ευρώπη είναι μια απέραντη πεδιάδα στην οποία έχουν περάσει πολλοί λαοί και μερικές φορές εγκαταστάθηκαν χωρίς να επιτρέπει η μόρφωση του εδάφους την οριοθέτηση των συνόρων της επικράτειάς τους. Η Πολωνία, η Μολδαβία, η Ουκρανία, η Λευκορωσία, οι χώρες της Βαλτικής και το ευρωπαϊκό τμήμα της Ρωσίας είναι διάδρομοι περάσματος των οποίων η ιστορία κυριαρχείται από ροές. Τα περισσότερα από αυτά τα κράτη έχουν την πλάτη τους που ακουμπάει σε μια θάλασσα ή σ’ ένα βουνό. Μόνο η Λευκορωσία και η Ουκρανία δεν έχουν φυσικά σύνορα.
Όταν, στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Διάσκεψη Ειρήνης των Βερσαλλιών προσπάθησε να καθορίσει τα σύνορα στην Ανατολική Ευρώπη, δεν τα κατάφερε. Ανάλογα με το αν κάποιος χρησιμοποιεί ιστορικά, γλωσσικά, εθνικά ή οικονομικά κριτήρια, θα έπρεπε να είχε φανταστεί κανείς διαφορετικούς χάρτες, αλλά τα συμφέροντα των νικητών (ΗΠΑ, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο) ήταν αντιφατικά, έτσι ώστε οι αποφάσεις που ελήφθησαν ικανοποιούσαν μόνο τους μισούς από τους ενδιαφερόμενος. Ακόμη και σήμερα, το πρόβλημα μπορεί να στραφεί προς όλες τις κατευθύνσεις: τα σύνορα της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας είναι και θα παραμείνουν τεχνητά. Αυτή είναι μια πολύ ιδιαίτερη κατάσταση, δυσνόητη για λαούς με μακρά εθνική ιστορία.
Αφού γίνει αυτή η παρατήρηση, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ούτε η Λευκορωσία ούτε η Ουκρανία μπορούν να είναι έθνη με τη συνήθη έννοια του όρου, πράγμα που δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να είναι κράτη. Ο «ουκρανικός εθνικισμός» είναι μια τεχνητή ιδεολογία που μπορεί να οικοδομηθεί μόνο με την απόρριψη άλλων λαών. Αυτό έκαναν οι Μπαντερίστες κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου και ακόμη και σήμερα εναντίον των «Μοσχοβιτών» ή των «Μεγάλων Ρώσων». Αυτή η μορφή εθνικισμού δεν μπορεί παρά μόνο να είναι καταστροφική. Το παράδειγμα της Λευκορωσίας δείχνει ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός.
Η Πολωνία, η οποία είχε εξαφανιστεί εντελώς κατά τον 19ο αιώνα, ανασυστάθηκε μετά την ήττα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και τη Ρωσική Επανάσταση. Ωστόσο, η Διάσκεψη των Βερσαλλιών, αν δεν είχε πρόβλημα να ορίζει τα δυτικά της σύνορα, δεν ήξερε πού να δημιουργήσει τα ανατολικά της σύνορα. Και συνεπώς η Δεύτερη Πολωνική Δημοκρατία προσπάθησε να μεγαλώσει διεξάγοντας πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Πέτυχε να προσαρτήσει ολόκληρη τη Γαλικία. Σήμερα η Κρακοβία είναι ακόμα Πολωνική, ενώ η Λβιβ είναι Ουκρανική. Δεν υπάρχει στη πραγματικότητα κανένας προφανής λόγος για αυτή τη διαίρεση, εκτός από την τύχη των ένοπλων συγκρούσεων.
Όταν ο πρόεδρος Volodymyr Zelensky ισχυρίζεται ότι το Ντονμπάς και η Κριμαία είναι ουκρανικά, περιγράφει την τρέχουσα κατάσταση του κτηματολογίου, αλλά δεν μπορεί να το δικαιολογήσει.
Το 1792, η Ρωσική Αυτοκρατορία κατάκτησε τη Κριμαία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία καθώς και την ελευθερία για τον στόλο της να χρησιμοποιεί τα στενά των Δαρδανελίων και του Βοσπόρου. Η Τσαρίνα Αικατερίνη Β’ σκόπευε να επεκτείνει την επιρροή της στις Νότιες Θάλασσες. Όμως οι Βρετανοί, ανήσυχοι μήπως δουν τους Ρώσους να μπαίνουν στη Μεσόγειο και να ανταγωνίζονται με τη ναυτική τους ηγεμονία, οργάνωσαν έναν συνασπισμό με τη Γαλλία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατάφεραν να νικήσουν τον ρωσικό στρατό, αλλά όχι να ανακαταλάβουν αυτό το έδαφος.
Το τελευταίο κρατήθηκε το 1917 από τη Σοβιετική Ένωση. Ήταν στην Κριμαία, στη Σεβαστούπολη, που έλαβε χώρα η αποφασιστική μάχη του «Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου» (ή του «Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου» σύμφωνα με τη ρωσική ορολογία), που σηματοδότησε την αρχή του τέλους του Τρίτου Ράιχ.
![](local/cache-vignettes/L324xH243/voltairenet.org_-_1-345-ec48e.jpg?1714449780)
Το 1954, ο πρώτος γραμματέας της ΕΣΣΔ, ο Ουκρανός Νικίτα Χρουστσόφ, αποφάσισε ταυτόχρονα να δώσει αμνηστία στους Μπαντεριστές και να προσαρτήσει διοικητικά την Κριμαία στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Σκοπό είχε να γυρίσει σελίδα για τα εγκλήματα των Μπαντεριστών και των Ναζί κατά τον Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και για τα εγκλήματα των Μπαντεριστών και της CIA στην αρχή του «Ψυχρού» Πολέμου.
Όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, η Κριμαία αυτοανακηρύχθηκε ανεξάρτητη με δημοψήφισμα στις 12 Φεβρουαρίου 1991, ως Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Κριμαίας. Η υπόλοιπη σημερινή Ουκρανία δεν επιβεβαίωσε την ανεξαρτησία της παρά μόνο εννέα μήνες αργότερα, την 1η Δεκεμβρίου 1991. Ωστόσο, ο Ρώσος πρόεδρος Μπόρις Γέλτσιν αρνήθηκε να προσαρτήσει την Κριμαία στη χώρα του και έτσι αποφάσισε η ίδια να επιστρέψει στην Ουκρανία στις 26 Φεβρουαρίου 1992.
Όταν ο δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος Βίκτορ Γιανουκόβιτς ανατράπηκε από μια έγχρωμη επανάσταση που οργανώθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η κυβέρνηση που σχηματίστηκε περιλάμβανε μια ντουζίνα μπαντεριστές [1]. Υπό αυτές τις συνθήκες, η Κριμαία αρνήθηκε να δεχθεί ένα ρατσιστικό πολιτικό καθεστώς να της επιβάλλεται. Αποφάσισε με δημοψήφισμα να ανακτήσει την ανεξαρτησία της και να υποβάλει αίτηση για ένταξη στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Μετά την εγκατάσταση ρωσικών στρατιωτικών βάσεων στη Συρία, το Λονδίνο θεωρεί τη ρωσική παρουσία στην Κριμαία ως την επιστροφή ενός αξιόπιστου αντιπάλου, ικανού να απειλήσει τη θαλάσσια ηγεμονία του.
Μετά την κατάκτηση της Κριμαίας, η Τσαρίνα Αικατερίνη Β’ έστειλε τον στόλο της στη Βηρυτό και τη Λατάκια. Ίδρυσε επίσης έναν οικισμό στη νότια Ουκρανία, τη «Νέα Ρωσία» (Νοβοροσία). Αυτή η επικράτεια περιελάμβανε το Ντονμπάς, το Μικολάιβ, το Κιρόβογκραντ (σήμερα Kropyvnytskyï), τη Χερσώνα, την Οδησσό, τη Γκαγκαουζία και την Υπερνσιτρία (σημερινή Μολδαβική Δημοκρατία του Δνείστερου). Ο Πάβελ Γκούμπαρεφ, ο οποίος ήταν κυβερνήτης του Ντόνετσκ το 2014, αντιτάχθηκε επίσης στο νέο καθεστώς του Κιέβου που υπεβλήθηκε με το «πραξικόπημα» ή την «επανάσταση» (εξαρτάται από την οπτική γωνία). Ως εκ τούτου, πρότεινε την απόσχιση από την Ουκρανία όλων των εδαφών της «Νέας Ρωσίας» της Αικατερίνης Β’. Πρέπει να ξέρετε ότι ο Γκουμπάρεφ δεν ήταν ούτε φιλορώσος ούτε φιλοαμερικανός, αλλά αντιθέτως φιλοευρωπαϊκός. Μόνο όταν το Κίεβο τον συνέλαβε και τον φυλάκισε έγινε φιλορώσος. Όταν ο πρόεδρος Ζελένσκι αρνήθηκε τη ρωσική ειρηνευτική πρόταση, ο πρόεδρος Πούτιν του απάντησε ότι οι απαιτήσεις του θα αυξάνονταν με την πάροδο του χρόνου. Από τώρα και στο εξής, η απελευθέρωση της «Νέας Ρωσίας» (Νοβοροσία) είναι ο στρατηγικός στόχος των ρωσικών στρατών. Σχεδόν σε όλους τους πολέμους, ο νικητής απαιτεί αποζημιώσεις, συχνά έδαφη. Εδώ θα είναι η Νοβορωσία.
Με τη δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών, οι νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήλπιζαν να βάλουν τέλος στους κατακτητικούς πολέμους. Ωστόσο, αναγνώρισαν ότι ο πόλεμος μπορεί να είναι μια νομική απάντηση σε ορισμένες συγκρούσεις. Οι μεγάλες δυνάμεις απείχαν έως ότου το ΝΑΤΟ διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία, δημιουργώντας επτά νέες χώρες. Το Κόσσοβο έχει μετατραπεί σε ΗΠΑϊκή στρατιωτική βάση στα Βαλκάνια. Η ασφάλειά του εξακολουθεί να διασφαλίζεται από ένα στρατιωτικό σώμα του ΝΑΤΟ. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη εξακολουθεί να είναι αποικία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επικεφαλής της παραμένει ένας Ύπατος Διεθνής Εκπρόσωπος. Αυτά τα αξιοθρήνητα παραδείγματα αποτελούν προηγούμενο που δεν θα επιτρέψει την κριτική για ενδεχόμενη προσχώρηση της Νοβορωσίας στη Ρωσική Ομοσπονδία.
Η Πολωνία, η οποία ακόμη δεν έχει αποδεχθεί την απώλεια της ανατολικής Γαλικίας, συμμετείχε το 2014 στην αγγλοσαξονική επιχείρηση για την ανατροπή του εκλεγμένου προέδρου. Εκείνη την εποχή, δημοσίευσα ένα άρθρο που αποκάλυπτε ότι 86 ταραξίες από την μπαντεριστική πολιτοφυλακή Pravy Sektor είχαν εκπαιδευτεί από την Πολωνία στο αστυνομικό κέντρο Legionowo τον Σεπτέμβριο του 2013 [2]. Η επιχείρηση εποπτευόταν από τον Radosław Sikorski, υπουργό Άμυνας και αργότερα των Εξωτερικών. Η πληροφορία αυτή διαψεύστηκε από τον ενδιαφερόμενο, αλλά εντέλει ο Γενικός Εισαγγελέας της Πολωνίας άνοιξε δικαστική έρευνα για την περίεργη αυτή υπόθεση.
Η υποστήριξη της Πολωνίας στους Μπαντεριστές εναντίον του Ουκρανού προέδρου ήταν μια ωραία χειραγώγηση. Ο Στέπαν Μπαντέρα είχε πράγματι επιβλέψει, το 1934, τη δολοφονία του Πολωνού Υπουργού Εσωτερικών Μπρόνισλαβ Πιεράκι για λογαριασμό της Γκεστάπο. Μετά διέταξε πολλές σφαγές Πολωνών κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
![](local/cache-vignettes/L400xH300/217206-3-3-ab5ee.jpg?1714467141)
Γρήγορα έγινε φανερό ότι η Ουκρανική Έγχρωμη Επανάσταση/Πραξικόπημα του 2014 επιβλεπόταν από τους Στράουσιανούς διπλωμάτες Victoria Nuland (σημερινή υπουργός Εξωτερικών Νο. 2 των ΗΠΑ) και Derek Chollet (σημερινό σύμβουλο του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ), αλλά εφαρμόστηκε από τους Καναδό και Πολωνό Radosław Sikorski και Jerzy Dziewulski. Ο τελευταίος είναι ένας φημισμένος αστυνομικός, εκπαιδευμένος στο Ισραήλ, στη συνέχεια σύμβουλος του προέδρου της Δημοκρατίας και βουλευτής. Μια φωτογραφία, που τραβήχτηκε τον Ιούνιο του 2014, τον έδειξε να ηγείται των ουκρανικών δυνάμεων παρέμβασης μαζί με τον προσωρινό πρόεδρο της Ουκρανίας Oleksandr Turchynov.
Η Πολωνία επέστρεψε στην επίθεση στην αρχή της ρωσικής ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης το 2022. Όταν το ΝΑΤΟ ανακοίνωσε την επικείμενη ρωσική ήττα, ο στρατηγός Waldemar Skrzypczak ζήτησε να επιστρέψει το Καλίνινγκραντ (που ποτέ δεν ήταν πολωνικό) από τη Ρωσία στην Πολωνία ως πολεμική αποζημιώση. Καθώς σύντομα η κατάσταση έδειχνε ότι η Ρωσία προχωρούσε και ότι η ήττα θα ήταν ουκρανική, ο πρόεδρος Andrzej Duda σκέφτηκε να ανακτήσει την Ανατολική Γαλικία, που χάθηκε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην αρχή, πρότεινε στους Ουκρανούς να αναπτυχθεί μια πολωνική ειρηνευτική δύναμη για την προστασία της Γαλικίας. Στη συνέχεια εκφώνησε έναν δυνατό λόγο για να διαβεβαιώσει τους γείτονές του για την υποστήριξή του ενώπιον της Ρωσίας. Τέλος, πήγε στο Κίεβο και έκανε ομιλία ενώπιον της Βερχόβνα Ράντα. Τελικά, Η Πολωνία έχει αρχίσει να δημιουργεί μια μονόδρομη συνεργασία. Έχει αναπτύξει ανώτερους δημόσιους υπαλλήλους για τη διαχείριση της χώρας από την οποία μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει εγκαταλείψει. Αλλά όχι το αντίστροφο: δεν υπάρχει κανένας Ουκρανός δημόσιος υπάλληλος στην Πολωνία. Ομοίως, μετά την υποδοχή δύο εκατομμυρίων Ουκρανών πολιτικών προσφύγων, η Πολωνία δήλωσε ότι θα σταματήσει να τους καταβάλλει επιδόματα από την 1η Ιουλίου.
Η ενθουσιώδης αποδοχή από τους Μπαντεριστές της βοήθειας από τη Βαρσοβία εναντίον εδαφών της Ουκρανίας επιβεβαιώνει την τεχνητή φύση του «εθνικισμού» τους.
[1] « Qui sont les nazis au sein du gouvernement ukrainien ? », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 2 mars 2014.
[2] “Ουκρανία: Η Πολωνία είχε εκπαιδεύσει τους πραξικοπηματίες δύο μήνες νωρίτερα”, του Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα) , Δίκτυο Βολταίρος, 21 avril 2014.